Jak według Ludwiga Wittgensteina wyglšdajš „gry językowe”, za pomocš których dziecko uczy się swojego języka ojczystego? (§ 7). Jak znajomoœć innych, prostszych gier umożliwia dziecku uczestnictwo w komunikacji językowej? (§ 26). Co majš wspólnego słowo i figura szachowa? (§ 108). Czy odpowiedzi na te pytania pomogš w okreœleniu tego, co jest niezbędne aby dziecko mogło posługiwać się językiem? Mimo, że Wittgenstein odżegnuje się od tworzenia teorii (§ 109), a w szczególnoœci teorii psychologicznych, przedstawia pewien okreœlony (choć ogólny) opis poczštków używania języka. Opis ten nie wymaga założenia, że dziecko aby nauczyć się słowa musi połšczyć je z pewnym „obrazem rzeczy” (mówišc współczesnym językiem: z okreœlonym stanem mentalnym lub z najbardziej wyrazistym percepcyjnie przedmiotem w danym otoczeniu (Bokus, Shugar 2007)). Nie wymaga też założenia, że dziecko kieruje się intencjš komunikacyjnš (jak twierdzi np. Tomasello 2002). Wydaje się jednak, że wymagana jest pewna wspólna działalnoœć, która przez psychologów rozumiana jest jako scena wspólnej uwagi (Tomasello 2002), natomiast przez Wittgensteina jako sposób życia, którego częœciš jest gra językowa (§ 23). Referat ma na celu rozwinięcie powyższych zagadnień i ich krytycznš analizę, bez przesšdzania o tym, jakie jest miejsce póŸnego Wittgensteina we współczesnej filozofii i psychologii języka. Wittgenstein, L. (2000). Dociekania filozoficzne (przeł. Bogusław Wolniewicz). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN. Tomasello M. (2002). Kulturowe Ÿródła poznania ludzkiego (przeł. Joanna Ršczaszek). Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy. Bokus, B., Shugar , G.W. (2007)(red.). Psychologia języka dziecka. Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.