Przedmiotem wystąpienia jest tzw. deskrypcyjna teoria odniesienia przedmiotowego nazw, według której to dane jest ono za pomocą deskrypcji lub ich wiązek. Tematyka obejmuje zarówno kwestie związane z nazwami własnymi jak i tzw. „nazwami ogólnorodzajowymi”. Jako cel referatu postawiono zanalizowanie zasadności tejże teorii, w obliczu motywacji za nią stojących oraz obiekcji, jakie zgłaszano pod jej adresem, a które to obiekcje nabierają szczególnie interesującego charakteru w świetle najnowszych prac z zakresu teorii nazw czy teorii odniesienia. Pierwsza części referatu to zaprezentowanie powyższych koncepcji „deskrycpjonistycznych” w wersjach sformułowanych z jednej strony przez Fregego i Russella [według których odniesienie dane jest za pomocą deskrypcji] oraz Wittgensteina i Searle'a [których poglądy bazują na uznaniu wiązki deskrypcji za odniesienie nazwy] z drugiej. Kolejnym krokiem jest krytyczna analiza deskrypcyjnej teorii odniesienia, czyli zbadanie głównych argumentów przemawiających za przyjęciem tejże teorii oraz przeciw temu stanowisku. Główne uwagi negatywne opierają się na zastrzeżeniach podniesionych przeciwko "deksrypcjoznimowi" przez autorów przyczynowych teorii odniesienia – Kripkego z „Nazywania i konieczności” [a pośrednio przez Donellana, który opisywał rozróżnienie na atrybutywne i referencyjne użycie deskrypcji] oraz Putnama. Dalsza część wystąpienia dotyczy tych mniej lub bardziej współczesnych stanowisk i poglądów w filozofii języka [Kaplan i wyrażenia wskazujące; Evans – głównie z „Varieties of reference”, Perry’ego teoria zwrotno – odniesieniowa jako próba pogodzenia referencjalizmu z deskrypcjonizmem, podniesienie przez Chalmersa problemów związanych ze znaczeniem(także ze „ścisłym oznaczaniem” czy „sztywnym desygnowaniem” i intensjami wyrażeń czy metafizyką modalności], które podnoszą problem odniesienia i deskrypcjoznimu, wnosząc ciekawe treści do ponad stuletniej dyskusji oraz rzucające nań nowe światło. Elementem wystąpienia jest także zaprezentowanie i analiza związków oraz zależności, w jakie z ustaleniami dotyczącymi teorii odniesienia i teorii deskrypcji wchodzą zagadnienia z zakresu innych działów filozofii analitycznej [zwłaszcza w semantyce, ale także w pragmatyce], ze szczególnym uwzględnieniem problematyki znaczenia, identyczności i warunków identyfikacji przedmiotów, tematyki zogniskowanej wokół pojęć modalnych możliwości i konieczności, a co za tym idzie kłopotów z semantyką intensjonalną oraz tzw. „światami możliwymi”, a także filozofią umysłu. Celem tegoż jest pokazanie, iż od rozwiązań zagadnień dotyczących odniesienia i nazw zależą rezultaty dociekań w obrębie innych dziedzin filozofii i teorii języka.