Uczenie się i przyswajanie języka obcego opiera się na zdobyte uprzednio doświadczenie życiowe osadzone w języku ojczystym (pierwszym), jest procesem przeinterpretowania rzeczywistości w kategoriach języka.
W  dydaktyce   języków    obcych   jeszcze   do   tej   pory   wszechwładnie   panuje  podejście  monolingwalne,  które  bazuje na  modelu   przyswajania   pierwszego  języka,       u  podstaw  którego  leży   metoda   bezpośrednia,   z   którą   związane  są   procedury    tzw.  zanurzenia    w   języku. 
Jest  oczywiste,  że  uczący  się  przenosi  struktury  języka  pierwszego  na  struktury  języka  nowego.  Nawet  gdy  osiągnie  etap  znacznego  zaawansowania,  w  dalszym  ciągu  w sposób  bardziej  lub  mniej świadomy  będzie  dokonywał  tłumaczenia  swojego  własnego  tekstu   z  języka   pierwszego. I  żadna  metoda  monolingwalna  i  nawet  "najgłębsze"  zanurzenie  w  języku  docelowym  nie  może  wyeliminować  ani  zignorować  wpływu  języka  pierwszego  na  język,  którego  się  uczymy.  Wszelkie  wysiłki  w  tym  kierunku,  to  jedynie  życzenie,  które  niewiele  ma  wspólnego  praktyką.
W  latach  sześćdziesiątych  na  Zachodzie "pomimo wzorowo opracowanych  programów  językowych /.../ wyniki  uzyskiwane  w  szkole  były  niezadowalające.  Większość  uczniów  nie  osiągała  kompetencji    komunikatywnej".   Eksperymenty   potwierdziły   tezę,   że  "nauka  drugiego  języka  nie  jest repliką  procesu  nabywania  pierwszego  języka" oraz,   że   "metoda  bilingwalna  sprawdza  się   powszechnie" zarówno  w  nauczaniu  dorosłych,  jak  i  dzieci.  To  tyle C. J. Dodson,  uznany w światowej   glottodydaktyce  autorytet, który opisał te zagadnienia na  gruncie  języków  zachodnioeuropejskich.
Ostatnie lata to okres niezwykle bujnego rozwoju nauki i nauczania języków obcych na gruncie polskim. Można tu mówić o modzie, ale też i o sposobie rozwoju osobistego w tym przypadku. To metoda ulepszania własnego intelektu poprzez naukę języka innych kultur i ludzi wokół.
Niniejszy referat, będący owocem kilku lat badań autora, dotyczyć będzie zagadnienia akwizycji, a także późniejszej nauki, języka angielskiego
przez osoby non-native, czyli takie, dla których język angielski nie jest językiem rodzimym. Problematyka owa oparta będzie na przykładzie  głównie Polaków, którzy stanowili trzon omawianej grupy.