| Imię i nazwisko: |
Joanna Piotrowska |
| Tytuł wystąpienia: |
Obiecał czy nie obiecał? Badania nad dziecięcym obiecywaniem w oparciu o teorię aktów mowy John'a Searl'a |
| Słowa kluczowe: |
obietnica, akt mowy, kompetencja komunikacyjna |
| Streszczenie: |
Czym jest dla dziecka obietnica? Jak dzieci tworzą obietnice? Jakie wypowiedzi są skłonne uznać za obietnice i dlaczego? Czy obietnica nie dotrzymana też jest obietnicą w rozumieniu dziecka? W jakim wieku większość dzieci odróżnia przewidywania od obietnic? Jakie znaczenie dla oceny obietnicy przez dzieci ma symetryczność relacji komunikacyjnej (dziecko – dziecko verus dziecko – dorosły). Jaka jest dziecięca koncepcja obiecywania? Co badania nad obiecywaniem mówią o dziecięcej odpowiedzialności za słowo?
Z myślą o znalezieniu odpowiedzi na te i inne pytania podjęto badanie nad kompetencją komunikacyjną dzieci w wieku szkolnym i młodszych nastolatków (przebadano 4 grupy wiekowe: siedmiolatków, dziewięciolatków, jedenastolatków i trzynastolatków; łącznie 78 osób) w wymiarze pragmatycznym – tworzenia zobowiązaniowych aktów mowy typu obietnicy oraz metapragmatycznym – rozumienia i oceny takich aktów mowy.
Niniejsze badanie nad obiecywaniem u dzieci polskojęzycznych opiera się w aspekcie teoretycznym na teorii aktów mowy Johna Searle’a, a jest inspirowane empirycznymi analizami obiecywania u dzieci anglojęzycznych, prowadzonymi na początku lat 90-tych XX wieku przez Janet Astington.
Ponadto, aspekt porównawczy zestawień frekwencyjnych wskazuje na interesujące różnice w zakresie użycia performatywu „obiecuję” w języku polskim i angielskim (‘to promise’), stąd jednym z pytań badawczych było również ustalenie, czy nieco odmienne odcienie znaczeniowe polskiego „obiecuję”i angielskiego ‘promise’ oraz subtelnie odmienna praktyka językowa wykorzystywania tych czasowników, mają swój wyraz w różnicach między dziećmi polskojęzycznymi i anglojęz
| |